logo

Togo Debout

Onbegrensde krachten – Verhalen van doeners

Togo Debout

Afrika-

“Wij willen overbodig worden”

Josiane Frans verloor als 17-jarige haar hart aan Afrika. Ze besliste na een reis door Burundi dat ze ooit zou terugkomen om vrijwilligerswerk te doen. Nu, zoveel jaar later is dat werkelijkheid geworden. “In Togo, in Afrika, ben ik gelukkig. Het leven daar is puur, je leeft van dag tot dag.”

“Ik ben heel toevallig in Togo Debout gerold. Ik leerde de voormalige voorzitter van de organisatie een drietal jaar geleden kennen via mijn werk bij Leraren Zonder Grenzen. Ik voelde dat we dezelfde waarden qua vrijwilligerswerk hanteerden. Na een ervaringsreis naar Togo met mijn eigen leerlingen werd het contact versterkt. Een tijdje later werd ik gevraagd de fakkel over te nemen. Hierover moest ik niet lang nadenken. En zo is de cirkel rond, ik leef de droom die ik sinds mijn tienerjaren meedraag. Het heeft me gemotiveerd om verder te reizen. Ik deed ook vrijwilligerswerk in India en Azië, maar in Afrika ligt mijn hart.

Ik geloof dat mijn werk in Togo een realisatie is van mijn ware ik, van mijn ziel. Ik voel een enorme band met de lokale bevolking. Samen werken we aan een gemeenschappelijk doel, we bouwen samen iets op en ik geniet daar enorm van.”

“Hoop werd realiteit”

“Werken in Togo is niet altijd even gemakkelijk. Er zijn vaak situaties en levensomstandigheden die je bij de keel grijpen. We werken veel met straatkinderen en dat zorgt soms voor moeilijke momenten. Zo herinner ik me een dag aan het strand met mijn leerlingen, we vonden daar toen een jong straatkind. Onze leerlingen speelden er urenlang mee en het jongetje viel uiteindelijk in slaap in de armen van een van de oudere leerlingen. Bij het afscheid liep het kind onmiddellijk weg. Het was een hartverscheurend moment. Ik heb toen de opdracht gegeven het kind te zoeken aan de hand van een foto die we die dag maakten.

Twee dagen later vonden we het kind én zijn vader, een visser die niet voor zijn zoon kon zorgen. Het kind bleek doofstom te zijn. Het jongetje is toen in een weeshuis terechtgekomen en heeft uiteindelijk les kunnen volgen op maat van doofstomme kinderen.

Wat ik zo mooi vind aan dit verhaal is dat hoop realiteit is geworden. De ervaring maakte ook veel los bij andere leerlingen. Eén leerlinge ging zelfs vrijwilligerswerk doen in het weeshuis waar het jongetje verbleef. Prachtig toch?”

Relativeren

“Terugkomen naar België en het afscheid is hard. Ik heb telkens weer dagen recuperatietijd nodig. Ik kijk zeker anders naar wat de mensen in België bezighoudt. Als ik jonge mensen hoor klagen over onbenulligheden word ik boos, maar ik leg het hen ook uit. Zij hebben wél de kans om verder te studeren. Ze moeten daar dankbaar voor zijn en alles leren relativeren. Dat doe ik nu ook.

“La proximité”

“Tijdens mijn vrijwilligerswerk heb ik één belangrijk ding geleerd. De nabijheid of ‘la proximité’ zoals ze dat in Togo zeggen, maakt het verschil. We verrichten daarwerk als naasten, niet als hulpverleners of oversten. De kinderen in de scholen vragen ons dingen die ze niet aan een directeur of leerkracht zouden durven vragen. Zo samenwerken met de lokale bevolking is belangrijk om een goed resultaat te behalen.”

Nog veel werk aan de winkel

“Togo Debout werd 20 jaar geleden opgestart door Ria Etienne. Sindsdien heeft de organisatie al vele successen gekend. Er zijn momenteel projecten die perfect op zelfstandige basis werken en waar we geen input meer in hebben.

Toch is er nog veel werk aan de winkel in Togo, nog steeds een van de armste landen in Afrika. Togo Debout wil voornamelijk de rurale bevolking de tools en kennis geven waarmee ze zichzelf verder kunnen ontwikkelen. Het is echt de bedoeling dat wij overbodig worden en dat zij de dingen zelf in handen nemen. Wij zijn er slechts om te ondersteunen.

Daarbovenop zorgen we voor het medische aspect en bovenal voor onderwijs, voor kinderen en voor ouderen. Zo vragen we regelmatig aan experten om les te komen geven rond organisatiecoaching. We leren ze hoe ze hun eigen project kunnen opstarten en leiden, hoe ze een school kunnen organiseren enzovoorts.

Ik geloof in Togo. Ik geloof dat het land de capaciteiten bezit om, met wat extra hulp, uit de armoede te geraken en om het alledaagse leven van zijn bevolking te verbeteren. En de mensen daar zijn helemaal niet bang om de handen vuil te maken.”

Hulp

“De financiering is vaak nog het grootste struikelblok. Momenteel wordt de organisatie gesteund door persoonlijke fondsenwerving en door subsidies van een aantal gemeentes. De lokale bevolking draagt ook haar steentje bij door bijvoorbeeld te helpen bij projecten of groenten voor de kinderen te verbouwen.

Mensen die de organisatie willen steunen kunnen dat doen door naar de website te surfen en ons een mailtje te sturen. Wij zullen hen dan in contact brengen met de juiste mensen. Iedereen is welkom”

 

Artikel: Demi Feron – Belén Zárate Garay – AP Journalistiek

Blijf op de hoogte

Schrijf je nu in en blijf op de hoogte van vormingen, ontmoetingen, financiële oproepen en andere interessante nieuwtjes.

Onze sponsors