logo

Vredesgemeenschap San José de Apartadó

Onbegrensde krachten – Verhalen van doeners

Vredesgemeenschap San José de Apartadó

Zuid-Amerika – Vrede

“Eens je geraakt wordt door hun engagement, kan je ze niet meer loslaten”

Colombia fascineert Sus Van Olmen, een dynamische gepensioneerde Westerlonaar, al 30 jaar. Toen Amnesty International Vlaanderen een bezoek organiseerde van een leider van de Vredesgemeenschap van San José de Apartadó, in het noordwesten van Colombia, wist hij het gemeentebestuur van Westerlo en de pastoresploeg van de federatie te overtuigen om een  Bondgenootschap voor Vrede af te sluiten met deze gemeenschap om de massale schendingen van de mensenrechten daar internationaal aan te klagen.  

“Nadien sluiten de gemeenten Herselt, Laakdal, Nijlen en Schilde en de provincie Antwerpen ook zo’n Bondgenootschap voor de Vrede af. Door hun burgerdiplomatie proberen ze de Vredesgemeenschap van San José de Apartadó te ondersteunen door de grove schendingen van de mensenrechten internationaal aan te klagen.”

Alternatief onderwijs en andere ondersteuning

“Naast de verdediging van hun mensenrechten ondersteunen deze bondgenootschappen ook de projecten die de gemeenschap opzet om als vredesgemeenschap te overleven.  Toen de gemeenschap in 2005 geen onderwijzers meer kreeg van de staat beslist ze eigen vredesonderwijs op te starten. Zo ondersteunen ze de gemeenschap door bijvoorbeeld de onderwijzers een bonificatie te betalen. Ze steunen ook het project van de legalisering van de gronden van de gemeenschap door het inschakelen van advocaten en landmeters om hun (collectieve) eigendommen te verdedigen tegen de aanspraken van de paramilitairen. Regelmatig trekken er ook Vredesbrigadisten, jonge, dikwijls pas afgestudeerde mensen naar ginder om daar in te staan voor de bescherming van deze en andere gemeenschappen. Deze internationale aanwezigheid wordt ook ondersteund.”

Voor iedereen

“Iedereen mag toetreden tot de Vredesgemeenschap, als men voldoet aan de criteria. Je moet je ertoe engageren geen wapens te dragen, je mag geen informatie leveren, niks verkopen of kopen van en aan de gewapende actoren. Er wordt verwacht dat je deelneemt aan het gemeenschappelijk werk. Een deel van de grond is collectief bezit van de gemeenschap en wordt dus collectief bewerkt. En natuurlijk dien je de schendingen van de mensenrechten mee aan te klagen. Vanaf 1997 zijn er mensen beginnen toetreden, vooral om onder de terreurdreiging toch veiligheid te vinden.”

Ongelofelijke straffeloosheid

“In Latijns-Amerika heerst zowat overal dezelfde problematiek. Regimes met een rijke bovenkaste leiden de landen, de grond is er erg ongelijk verdeeld. Daarnaast bestaat er een ongelofelijke straffeloosheid bij de massale schending van de mensenrechten. Mensenorganisaties en gemeenschappen worden, vaak letterlijk, onthoofd. Gemeenschapsleiders en verdedigers van de mensenrechten worden vermoord. Maar toch staat er de volgende dag een nieuwe klaar in de startblokken.”

Buitengerechterlijke executies

“Onder het bewind van president Uribe (2002-2010) vonden er zo’n 10.000 buitengerechtelijke executies plaats. Dikwijls weerloze jongeren uit arme gezinnen, op zoek naar werk, werden meegenomen door criminelen en uitgeleverd aan het leger. Daarna werden ze doodgeschoten en werd hen een uniform van de guerrilla aangetrokken. Op die manier ‘bewees’ de overheid de harde aanpak van de guerrilla en het succes in de strijd tegen het terrorisme.”

Het zou overal goed moeten zijn

“Ik ben vooral geschrokken dat heel wat multinationals die hier bij ons de mensenrechten respecteren, ze daar schenden. Die bedrijven in ontwikkelingslanden zijn dikwijls machtiger dan de regering. Daarom is het belangrijk dat ‘onze’ vrijhandelsakkoorden meer aandacht zouden hebben voor mensenrechtenclausules. Het is dubbel dat wij het hier goed hebben terwijl het overal goed zou moeten zijn.”

Jonge leiders

“Mijn hoop voor de toekomst is dat ze op eigen kracht verder kunnen. Dat ze autonoom worden. Maar dat zal moeilijk zijn. Want het zijn momenteel heel jonge mensen die de leiding hebben. Waarom? Omdat de ouderen gewoon vermoord zijn. De slachtoffers worden systematisch uitgezocht. Ze kiezen  echt de leiders, de sterke figuren, die de gemeenschap leiding geven. Vandaar het belang van de internationale aanwezigheid daar, van de vredesbrigadisten.”

Artikel: Julie Gedopt – Topsana Du Bois – AP Journalistiek

Blijf op de hoogte

Schrijf je nu in en blijf op de hoogte van vormingen, ontmoetingen, financiële oproepen en andere interessante nieuwtjes.

Onze sponsors